یه کم انسان باشیم..
وجدانمون اگه خوابه بیدارش کنیم تا دیر نشده ..
وقتی کسی رو به خودمون وابسته کردیم یهو توی دنیا رهاش نکنیم..
اینو بفهمیم که ،
در برابرش مسئولیم …
در برابر اشکهاش ؛
شکستن غرورش ،
لحظه های شکستنش توی تنهاییش بدون من و تو ،
لحظه های بی قراریش ….
گریه های بی امونش ..

در برابر وابستگی ای که ما براش ایجاد کردیم ..
عادتهایی که ما براش بجا گذاشتیم ..
و اگه یادمون رفت و مشغول آدم جدید زندگیمون شدیم !
شک نکنیم که،
توی یه جایی دیگه ،
این سرنوشتِ که یادمون میندازه چه کردیم ،
و اون لحظه این ماییم که فراموش میشیم و بدتر از اون دور انداخته میشیم و با چوب بیصدای خدا خورد میشیم ....:|
فقط کافیه یه کم به خودمون بیایم و ،
یادمون بیفته که انسانیم ،
نه یه ادعــــــــــــــــــای بــــــــــزرگ ........!!!!!!

راحیل.....